Ας μιλήσουμε λοιπόν για Ανάπτυξη…

Σήμερα όλοι μιλούν για την ανάπτυξη.

Δεν απαντούν, όμως, αν είμαστε διατεθειμένοι και πως να ανατρέψουμε ριζικά τις χρόνιες παθογένειες ενός συστήματος που συντηρεί το σπάταλο κράτος. Ενός συστήματος που εμποδίζει  κάθε επενδυτική πρωτοβουλία και καταδικάζει τη χώρα σε ύφεση και στασιμότητα.

Όλοι μιλούν για την επείγουσα ανάγκη της στροφής στην παραγωγή και την πραγματική οικονομία.

Δεν απαντούν, όμως, πως μπορεί να ξεκινήσει καν αυτή η προσπάθεια στις συνθήκες της κρίσης, της δημοσιονομικής προσαρμογής, των περιοριστικών όρων της Ελλάδας των μνημονίων.

Όλοι μιλούν για μεταρρυθμίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές και εννοούν ως τέτοιες μόνο ότι διευκολύνει την πλήρη αποδιάρθρωση θεσμών, διαδικασιών και σχέσεων στο όνομα της ασύδοτης αγοράς.

Δεν απαντούν, όμως,

  • Πως θα αντιμετωπίσουν τις νέες μορφές φτωχοποίησης, παραγωγικών       τομέων, κοινωνικών ομάδων, νοικοκυριών;
  • Πως θα σταματήσουν την αποδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και την διαρκή απώλεια θέσεων πλήρους απασχόλησης;
  • Πως θα εμποδίσουν την έξοδο από τη χώρα κεφαλαίων και ανθρώπινου δυναμικού που αποτελεί το σημαντικότερο πλούτο της;
  • Πως θα αναπληρώσουν  την υποβάθμιση περιοχών που διαρκώς φθίνουν και θα δώσουν τέλος στην κατάρρευση του κοινωνικού κράτους ;

Σε αυτά τα πραγματικά ερωτήματα και τις επείγουσες ανάγκες εμείς απαντάμε με το Πρόγραμμα «Ελλάδα»

Στην καρδιά κάθε προοδευτικής αναπτυξιακής στρατηγικής βρίσκεται ασφαλώς η παραγωγή νέου εθνικού εισοδήματος σε συνδυασμό με τις νέες θέσεις εργασίας που επιβάλλεται να δημιουργεί.

Επίσης και η ακριβοδίκαιη και αναλογική κατανομή του κόστους και των  ωφελειών της ανάπτυξης στο κοινωνικό σύνολο

Στο κρίσιμο ερώτημα από ποιους και για ποιους η ανάπτυξη, η απάντηση μας είναι καθαρή.

Η νέα Ανάπτυξη πρέπει να  έχει προοδευτικό πρόσημο. Απευθύνεται σε πρώτο πρόσωπο στις παραγωγικές και δημιουργικές δυνάμεις της χώρας, στον κόσμο της εργασίας.

Στις οικογένειες της μικρής και μεσαίας τάξης και στην πλειονότητα των «χαμένων» από την οικονομική κρίση, στους νέους «μη προνομιούχους».

Σ’ αυτούς που οι γενικολογίες περί «ανάπτυξης», περί «επενδύσεων», δεν λένε τίποτα, στο βαθμό που το αποτέλεσμα της ανάπτυξης δεν τους αφορά, γιατί συσσωρεύεται σε ολοένα λιγότερα χέρια.

Η προοδευτική παράταξη έχει κύριο καθήκον να εκφράσει αυτές τις δυνάμεις.

Με την παραγωγή νέου πλούτου, την αύξηση και δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος,  μέσω της αύξησης των θέσεων εργασίας, την ενίσχυση των μισθών και των αμοιβών που προέρχονται από σκληρή αλλά αξιοπρεπή εργασία και την υγιή επιχειρηματικότητα. Αυτός είναι ο δρόμος μας.

Μια ανάπτυξη που στηρίζεται στην κρατική χρηματοδότηση, το γιγάντιο πρόγραμμα δημοσίων έργων κυρίως για υποδομές, το κράτος – επιχειρηματίας σε εκτεταμένους τομείς,  έχει κλείσει το κύκλο της .

Σήμερα απαιτείται αναστροφή του αναπτυξιακού μοντέλου.

Οφείλουμε να μεταβούμε από το κράτος – επιχειρηματία και αποκλειστικό χρηματοδότη της ανάπτυξης στον πολίτη παραγωγό – δημιουργό και από τις βαριές υποδομές στην παραγωγική ανασυγκρότηση.

Είναι φανερό ότι μια τόσο μεγάλη ανατροπή  απαιτεί την πλήρη κινητοποίηση κάθε παραγωγικής και δημιουργικής δύναμης.

Κινητοποίηση που πρέπει να την εμπνεύσει, να την προσανατολίσει και να την αξιοποιήσει  μια σημαντική και ταυτόχρονα οραματική παρέμβασή σε κάθε Περιφέρεια.

Με βάση:

  • την ταυτότητά της,
  • τα συγκριτικά πλεονεκτήματα,
  • τις πηγές χρηματοδότησης ευρωπαϊκής και ιδιωτικής
  • τα υπάρχοντα αλλά και νέα χρηματοδοτικά εργαλεία
  • την αξιοποίηση της δημόσιας  περιουσίας, τις πρακτικές συνεργασίας δημοσίου και ιδιωτικού τομέα
  • και κυρίως τις θεσμικές συνέργειες που απαιτούνται σε κάθε Περιφέρεια της χώρας,

Αυτή η λογική θα σημαδεύσει  το νέο χωροταξικό και αναπτυξιακό σχεδιασμό και η πολιτεία θα αναλάβει το χρέος να δημιουργήσει τις θεσμικές, οικονομικές, νομικές και νομοθετικές προϋποθέσεις για ταχύτατη και απρόσκοπτη υλοποίηση του εγχειρήματος.

Συμπερασματικά ας σημειώσουμε δύο σημαντικές παρατηρήσεις .

Η πρώτη αφορά την επανεκκίνηση της ανάπτυξης. Σε φάση οικονομικής στενότητας, όπου το πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων είναι προκαθορισμένο, η στροφή στην παραγωγική ανασυγκρότηση ξεκινά με τον προσδιορισμό των πηγών ανάπτυξης που διαθέτουμε:

  • ξένες επενδύσεις,
  • ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας,
  • εξωστρέφεια,
  • αξιοποίηση και όχι ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας
  • διαρθρωτικές αλλαγές που στοχεύουν:

⇒ στην αύξηση της παραγωγικότητας στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα,

⇒ στην στροφή σε  νέα προϊόντα και υπηρεσίες και

⇒ καινοτόμες πρακτικές και

⇒ κατά προτεραιότητα  η  ριζική αλλαγή στο κράτος που θα αποπνέει αξιοπιστία , διαφάνεια, συλλογικές αξίες και πολιτική ηθική
Η δεύτερη παρατήρηση  αφορά τον σχεδιασμό της νέας ανάπτυξης.

Η πρωτοκαθεδρία ανήκει στην τοπική και περιφερειακή αυτοδιοίκηση. Μαζί θα ξεκινήσουμε σχεδιάζοντας τους αναπτυξιακούς πόλους που θα δώσουν υπόσταση στην παραγωγική αναδιάρθρωση.

Εκεί όπου δημόσιος και ιδιωτικός τομέας σε αγαστή συνεργασία, δημιουργούν τις προϋποθέσεις νομικές, θεσμικές, νομοθετικές, οικονομικές, χωροταξικές. Θεσμοθετούν κίνητρα.

Ξεπερνούν τα εμπόδια και επιταχύνουν τις διαδικασίες. Αξιοποιούν την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Έχω μιλήσει κατ’ επανάληψη για την Ελλάδα των Περιφερειών, την ταυτότητα, το όραμα, πρέπει τώρα να περάσουμε στην πράξη, στο σχεδιασμό.

Γι’ αυτό ακριβώς πιστεύω ότι το στοίχημα της ανάπτυξης θα κερδηθεί μόνο με την  κινητοποίηση όλων των  παραγωγικών  δυνάμεων  σε Περιφερειακό και τοπικό επίπεδο, που θα   μπουν δυναμικά στο σχεδιασμό και την υλοποίηση ενός Εθνικού Σχεδίου οικονομικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης.